Wierzba płacząca – jak szybko rośnie i jak ją pielęgnować?

Pierwsza młoda wierzba płacząca potrafi przyrosnąć nawet o 1,5 metra w jeden sezon. Jeśli zastanawiasz się, jak szybko rośnie wierzba płacząca i jak o nią dbać, dobrze trafiłeś. Z tego tekstu dowiesz się, jak ją posadzić, pielęgnować i rozmnożyć choćby z jednej gałęzi.

Jak szybko rośnie wierzba płacząca?

Wierzba płacząca to jedno z najszybciej rosnących drzew ogrodowych. W bardzo sprzyjających warunkach, czyli przy stale wilgotnej ziemi i dobrej ekspozycji słońca, młode drzewko może w ciągu roku dorzucić nawet 1,5–2 metry pędów. Z forumowych doświadczeń ogrodników wynika, że z ukorzenionych patyków można uzyskać drzewka o wysokości 2–3 metrów już w pierwszym lub drugim sezonie.

Szybkość wzrostu mocno zależy od ilości wody. Wierzba z natury rośnie przy rzekach i stawach, dlatego w suchym, piaszczystym ogrodzie zwolni tempo. Na glebach gliniastych, które długo trzymają wilgoć, reaguje natomiast dynamicznym przyrostem. W pierwszych latach po posadzeniu energia drzewa idzie głównie w system korzeniowy i w długie pędy. Z wiekiem przyrost na wysokość maleje, za to korona się zagęszcza.

Dobrze widać różnicę w tempie wzrostu w zależności od warunków, co można ująć w proste porównanie:

W wilgotnym środowisku wierzba reaguje błyskawicznie – nawet gruba gałąź trzymana przez trzy sezony w oczku wodnym jest w stanie wypuścić masę korzeni.

Jak posadzić wierzbę płaczącą?

Sadzenie wierzby płaczącej w ogrodzie warto dobrze przemyśleć, bo drzewo rośnie szybko i mocno rozbudowuje korzenie. Najpierw trzeba wybrać miejsce, potem dopasować odmianę, a na końcu zadbać o solidne podlewanie w pierwszych tygodniach po posadzeniu.

Stanowisko i gleba

Najlepsze dla wierzby jest stanowisko słoneczne lub lekko półcieniste. Drzewo poradzi sobie nawet w chłodniejszym zakątku działki, ale wtedy przyrosty będą nieco mniejsze. Dużo ważniejsza od temperatury jest wilgotność podłoża. Miejsca przy rowie melioracyjnym, stawie czy oczku wodnym nadają się idealnie, bo ziemia tam rzadko przesycha.

Wierzba nie jest wymagająca co do jakości gleby. Akceptuje ziemię przeciętną, a nawet ubogą, pod warunkiem że nie jest stale sucha. Bardzo ciężkie i zalewane grunty też jej nie szkodzą, dlatego często sadzi się ją na podmokłych działkach. Jeśli planujesz posadzić drzewo w trudniejszym miejscu, możesz poprawić warunki podłoża na kilka sposobów:

• domieszaj do dołka żyzną ziemię kompostową,
• dodaj nieco gliny do bardzo piaszczystej ziemi,
• zrób misę z ziemi wokół pnia, aby woda nie spływała,
• ściółkuj glebę korą lub zrębkami, żeby ograniczyć parowanie.

Sadzenie z pojemnika

Najwygodniej kupić młodą wierzbę szczepioną na pniu w szkółce. Takie rośliny sprzedaje się zwykle w donicach, dzięki czemu możesz je sadzić przez większość sezonu wegetacyjnego. Dołek powinien być przynajmniej dwa razy szerszy od bryły korzeniowej i nieco głębszy, co ułatwi rozluźnienie gleby pod drzewem.

Po włożeniu rośliny do dołka trzeba rozprostować lekko korzenie, zasypać ziemią i mocno ugnieść podłoże stopą. Następnie formuje się wokół pnia niewielki wał ziemny, który zatrzyma wodę z podlewania. Po posadzeniu warto wbić palik i delikatnie przywiązać pień, zwłaszcza jeśli działka jest narażona na silne wiatry.

Odległość od budynków

Korzenie wierzby są silne i idą daleko w poszukiwaniu wody. Z tego powodu nie sadzi się jej tuż przy murach domu ani obok szamba. Bezpieczna odległość od fundamentów to zwykle 8–10 metrów, a od rurociągów kanalizacyjnych nawet więcej. W małych ogrodach lepiej wybrać odmianę szczepioną na niskim pniu, która ma mniejszy system korzeniowy niż duże wierzby rosnące z patyków.

Dobrze jest też zachować odstęp od innych drzew. Wierzba szybko je zagłuszy cieniem, bo tworzy rozłożystą, gęstą koronę. W otwartej przestrzeni ma szansę rozwinąć pełny pokrój i będzie ozdobą, a nie problemem.

Jak pielęgnować wierzbę płaczącą na co dzień?

Pielęgnacja wierzby nie jest skomplikowana, ale kilka zabiegów mocno wpływa na wygląd korony i zdrowie drzewa. Chodzi przede wszystkim o wodę, dokarmianie i regularne cięcie, bo bez tego gałęzie szybko się wyłamią pod własnym ciężarem.

Podlewanie i nawożenie

W pierwszym sezonie po posadzeniu wierzba powinna mieć stale lekko wilgotną ziemię. To szczególnie ważne u egzemplarzy sadzonych z pojemnika, bo ich korzenie dopiero zaczynają wnikać w otaczającą glebę. W czasie długiej suszy warto podlewać drzewo raz lub dwa razy w tygodniu dużą ilością wody, zamiast codziennie po trochu.

Nawożenie nie musi być intensywne. Wystarczy na wiosnę rozłożyć wokół pnia warstwę kompostu albo użyć nawozu wieloskładnikowego dla drzew liściastych. Nadmiar azotu mógłby prowokować zbyt delikatny przyrost, podatny na wyłamywanie. Lepsza jest stabilna, spokojna dawka składników odżywczych niż częste, mocne dokarmianie.

Cięcie i formowanie korony

Cięcie wierzby płaczącej wykonuje się zwykle wczesną wiosną, zanim drzewo ruszy z sokami. Skraca się wtedy pędy z poprzedniego roku, żeby korona pozostała gęsta i zwieszająca się równomiernie do ziemi. Usuwa się też gałęzie połamane oraz te, które rosną do środka korony.

Dla wielu osób ważny jest konkretny kształt drzewa. Różne sposoby cięcia dają różny efekt, co łatwo zauważyć, gdy stosuje się kilka rodzajów zabiegów:

• silne skracanie wszystkich pędów co roku,
• umiarkowane cięcie co 2–3 lata,
• usuwanie tylko pędów uszkodzonych i krzyżujących się,
• prowadzenie na jeden wyższy pień z luźniejszą koroną.

Po cięciu rany można posmarować preparatem ogrodniczym, zwłaszcza gdy gałęzie były grube. Wierzba ma tendencję do szybkiego zarastania ran, ale w miejscach dużych cięć łatwo wnikają patogeny grzybowe. Lepsza jest regularna, mniejsza ingerencja niż radykalne przycinanie raz na kilka lat.

Jak rozmnażać wierzbę płaczącą z gałązek?

Wierzba należy do tych roślin, które nadzwyczaj łatwo się ukorzeniają. Doświadczenia ogrodników pokazują, że przy wilgotnym podłożu potrafią się przyjąć nawet grubsze konary, a nie tylko cienkie patyki. Dzięki temu można tanio i szybko uzyskać nowe drzewko, korzystając z jednej dobrze wybranej gałęzi.

Ukorzenianie w gruncie

Wieloletnia praktyka pokazuje, że wystarczy wziąć długą gałąź wierzby, zadołować ją w ziemi i solidnie podlewać. Najlepiej, jeśli miejsce jest stale lekko mokre, na przykład przy oczku wodnym. Przed wsadzeniem do gruntu warto oberwać wszystkie liście poza czubkiem gałęzi, żeby ograniczyć parowanie i niepotrzebne osłabianie rośliny.

Taki patyk trzeba przywiązać do stabilnego palika. Pomoże to utrzymać go w pionie i zapobiegnie wyrywaniu przez wiatr. W pierwszych tygodniach podlewanie musi być intensywne, bo to ono stymuluje tworzenie nowych korzeni. Jeśli warunki będą sprzyjające, młoda wierzba potrafi osiągnąć 2–3 metry wysokości w pierwszym lub drugim roku, dokładnie jak opisują to osoby eksperymentujące z sadzonkami na forach.

Ukorzenianie patyków wierzby to jedna z najłatwiejszych metod amatorskiego rozmnażania drzew – nic nie tracisz, jeśli się nie uda, a zysk może być imponujący.

Ukorzenianie w wodzie

Ciekawą metodą jest także trzymanie gałęzi lub nawet grubszego konara wierzby w wodzie. Jeden z opisów ogrodników mówi o potężnej gałęzi, która przez trzy sezony moczyła się w oczku wodnym, stając się dosłownie oazą życia dla organizmów wodnych. W tym czasie wypuściła ogromną ilość korzeni, gotowych do posadzenia w ziemi.

Takie ukorzenianie w wodzie sprawdza się szczególnie wtedy, gdy masz dostęp do naturalnego zbiornika lub dużej beczki z deszczówką. Woda musi być czysta i w miarę świeża. Po wytworzeniu widocznych korzeni patyk przenosi się do gruntu, najlepiej znów w wyjątkowo wilgotne miejsce. Dzięki temu przejście z wody do ziemi nie będzie dla rośliny szokiem.

Jakie problemy mogą pojawić się przy uprawie wierzby?

Tak szybkorosnące drzewo jak wierzba potrafi czasem sprawić kłopot. Głównym problemem jest silny system korzeniowy, który szuka wody w każdą stronę. Zbyt blisko posadzona wierzba może z czasem naruszyć uszczelnienia starych instalacji kanalizacyjnych lub osłabić fundamenty płytkich, lekkich budynków gospodarczych.

Druga sprawa to łamliwość gałęzi. Długie, zwieszające się pędy łatwo wyłamują się pod ciężarem mokrych liści czy śniegu. Regularne cięcie i prześwietlanie korony ogranicza ten problem, ale go nie usuwa całkowicie. Pod drzewem pojawiają się też liczne odrosty i gałązki wyrastające z ziemi – trzeba je na bieżąco wycinać, aby nie zagłuszyły trawnika.

Wierzba bywa też atakowana przez mszyce i choroby grzybowe, zwłaszcza gdy rośnie w bardzo gęstej, nieprzewiewnej koronie. Dobre przewietrzenie wnętrza drzewa, uzyskane dzięki cięciu, często wystarcza, by ograniczyć te kłopoty. W skrajnych przypadkach sięga się po środki ochrony roślin, ale w ogrodach przydomowych zwykle wystarcza mechaniczne usuwanie zajętych pędów i poprawa warunków uprawy.